Op het diplomatieke vlak barst de oorlog om het land Israël nu in volle hevigheid los. Het bezoek van de Paus aan het Midden Oosten luidt een volgende en waarschijnlijk beslissende slag in. Niet alleen het land Israël, Gods land, maar ook het volk en niet te vergeten Jeruzalem zijn inzet van deze oorlog. Want oorlog is het eindpunt van de diplomatie.

Eerst is daar Iran. Bijna klaar met de atoombom. Voortdurend en consequent herhalen de machthebbers in Teheran dat Israël van de kaart moet verdwijnen. In mijn nieuwe boek “Eindtijd, Israël en de Islam” leg ik uit dat het verdwijnen van Israël één de belangrijkste fase is in de islamitische eschatologie (=eindtijdleer). De voorhoede van Iran, Hezbollah in Zuid Libanon en Hamas in Gaza, staan, gewapend met tienduizenden raketten, honderden zelfmoordbommen en duizenden burgers als menselijke schilden, te springen om de “heilige oorlog” (jihad) weer op te pakken.

De PLO probeert dit doel te bereiken met behulp van de VN, de EU en de VS.

Welk doel?

Dat staat in de statuten van Fatah. Een Palestijnse staat in heel het tegenwoordige Israël. Met Jeruzalem als hoofdstad. De eerste stap is voor de Palestijnse Autoriteit de zogenaamde tweestatenoplossing. Premier Netanjahu zal eind deze maand in Washington een harde dobber hebben. Want hij komt onder zware druk van president Obama te staan. Zelfs de AIPAC, de Joodse lobby in de VS, heeft in een brief aan president Obama gevraagd om die tweestatenoplossing er snel door te drukken. Vaart te zetten achter de vorming van een Palestijnse staat in Judea en Samaria, het hartland van het bijbelse Israël. Dwaasheid. Niet alleen vanuit de Bijbel gezien, maar ook in historisch, politiek en realitisch opzicht. Want alle toegeven van Israël, alle “gebaren van goede wil”, alle vertrouwenwekkende gestes van de kant van Israël zijn door de islamitische vijanden als overwinningen gevierd en worden gebruikt als uitvalspunten voor terreur en druk op Israël om nog meer concessies los te krijgen. De formule “land voor vrede” werkt juist oorlog in de hand. Zelfs de formule “vrede voor vrede” werkt niet. Er komt pas vrede als Israël volgens islamitische principes een “huis van de vrede” is geworden. Dat betekent onder islamitsche beheer, dus onder de sharia staat.

Nu de Paus

Het Vatikaan is zich zeer goed bewust dat de strijd om land en volk van Israël in een kritieke fase is aangekomen. Al tien jaar onderhandelt het Vatikaan met Israël over stukken land die het in beheer wil hebben.

Kort gezegd, het Vatikaan wil de berg Tabor, Kapernaüm en de berg der Zaligsprekingen aan de noordkust van het Meer van Galilea. Verder de kerk van Gethesemane in het Kidrondal (het dal van Josafat), de kerk van de Aankondiging in Nazareth en een kerk in Tamra.

Deze zes plaatsen wil president Peres van Israël aan het Vatikaan geven.

Maar de belangrijkste plaats die het Vatikaan wil hebben is de berg Sion.

Dat is de plaats van het Laaste Avondmaal. In de tijd van Jezus lag die berg binnen de muren van de Heilige Stad. Nu ligt de berg Sion er net iets buiten. Enkele honderden meters van de Tempelberg. Die plaats is het eerste deel dat David op de Jebusieten verorverde en waar hij enige tijd zijn domicilie had (Lees 2 Samuel 5:6-9). Daar staan de graftombes van David, Salomo en Hizkia. Momenteel is daar een Joodse bijbelschool gevestigd. Geruchten gaan dat het Vatikaan daar een RK centrum wil beginnen. In dit licht moeten we het bezoek van de Paus zien. Want het Vatikaan heeft heel goed in de gaten wat er gaande is. De RK kerk wil beslist een vinger in het Heilige Land hebben. Dat was al tijdens de Kruistochten het geval. Toen Israël in 1948 een zelfstandige staat werd was het Vatikaan daar ook niet gelukkig mee. Pas vele jaren later heeft Rome Israël erkend. Maar nu de strijd om het land in politieke zin in een beslissende fase is gekomen wil het Vatikaan erbij zijn. Want mocht het gebeuren dat Jeruzalem een internationale stad wordt wil rome beslist het beheer houden over de Heilige Plaatsen.

Velen in Israël kijken met grote achterdocht naar de bewegingen van het Vatikaan. Professor Yitchak Minerbi, die zich heeft gespecialiseerd in de verhoudingen tussen Israël en het Vatikaan, zegt:

“Zelfs als sommige bronnen in het Vatikaan dreigen het bezoek van de Paus af te gelasten als we niet toegeven, is dit geen reden om toe te geven. Deze Paus staat vriedschappelijker tegenover de Arabieren en in het bijzonder de Palestijnen dan tegenover Israël. De huidige situatie is een status quo die al 150 jaar bestaat. Als we de berg Sion aan de Paus geven, zal dit heel wat problemen opleveren”.

Ook Joodse orthodoxe kringen verzetten zich fel.

De strijd om het land dat God onder ede aan Israël heeft beloofd en om de berg Sion, die Hij liefheeft, zal de toorn van de HERE, de God van Israël opwekken. Israël wacht zware tijden. Maar de volken die zich zo tegen Gods plannen verzetten wachten nog zwaardere tijden. De kerk van Christus staat middenin deze oorlog. Wij bidden voor de “Vrede van Jeruzalem”. En ook voor de regering van Israël. Dat zij Gods weg gaan en niet die van de wereld.