Klik voor ware grootte
Twee synagoges in Amsterdam in 1861, schilderij van Willem Hekking.

Morgen, de 13e december 2011 is het een belangrijke dag voor ons land. De Eerste Kamer zal stemmen over het voorstel om koosjer slachten te verbieden. Een belangrijk besluit, allereerst voor de Joodse gemeenschap in ons land.

Rabbijn van de Kamp besluit een (terecht) geëmotioneerd artikel in het blad ‘Christenenvoorisraelaktueel’ van december met de zin: “Wel of geen koosjer vlees, wel of geen Joodse Nederlander”.

Het aannemen van dit onzalige wetsvoorstel maakt het voor onze Joodse medeburgers wel heel moeilijk om in ons land hun geloof na te leven en te beleven. De sfeer van dit verbod op ritueel slachten wordt wel lelijk gekleurd door het feit dat de 7e augustus 1940 als eerste ‘maatregel’ van de Duitse bezetters was het ritueel slachten te verbieden.

Het is ook de vraag of dit, wetenschappelijk slecht onderbouwde, wetsvoorstel niet in strijd is met de in onze grondwet verankerde godsdienstvrijheid.

Het is in elk geval een eindpunt van een proces dat al langer gaande is. Denk aan de Cheider, de orthodox-Joodse school, die extreem zwaar bewaakt moet worden. Denk ook aan de Joden die niet veilig met een keppel op naar de synagoge kunnen gaan.

Morgen is het ook een belangrijke dag voor heel Nederland.

Want het “Joden eruit” betekent ook een stuk zegen en bescherming van de Allerhoogste wegvalt. Eeuwenlang en overal werden landen, volken of gemeenschappen gezegend als de Joden er goed werden behandeld. Met dit verbod slaan we onze Joodse medeburgers weg en daarmee en tegelijk de beschermende Hand van de Eeuwige. Bovendien is het ook voor Bijbelgetrouwe Christenen een signaal. Immers het gezegde luidt niet voor niets: “Eerst zaterdag en dan zondag”.

Laten we bidden dat het niet zover komt.