De reus EU en de kleine David

Zaterdag, 10 April 2010 04:36
Vlag Europeesche Unie Klik voor ware grootte
Vlag Europeesche Unie

Waar blijft uw geld?

In maart heeft de Europese Unie $ 28,1 miljoen overgemaakt aan de Palestijnse Autoriteit. Totaal pompt de EU jaarlijks ongeveer $ 750 miljoen in de PA. Ook de VS doet elk jaar een aardige belastingduit in het corrupte Palestijnse zakje. Terwijl de Arabische landen geen dollar voor hun Palestijnse broeders over hebben. In feite wordt het Palestijnse terrorisme tegen Israël door het Westen gefinancierd.

De PA had een van hun hoge functionarissen opdracht gegeven corruptie in de PA te onderzoeken. Fahmi Shabaneh kwam met heel wat gedocumenteerde bewijzen dat grote percentages van de hulpgelden en van overheidsgeld naar Zwitserse bankrekeningen verdwenen was. Ook de zonen van de president, Mahmoud Abbas aten mee uit de rijk gevulde hulpruif. De verduistering van overheids- en donorgelden zou volgens Shabaneh in honderden miljoenen dollars lopen. Uiteraard moesten Shabaneh en zijn familie vluchten en werd hij als een spion van Israël weggezet. Merkwaardig is dat hij zelfs bij westerse journalisten moest leuren met zijn belastende materiaal. Geen journalist wilde daar zijn handen aan branden, beter gezegd zijn leven voor wagen. Toch gaan de EU en de VS door met het financieren van de zelfs door de eigen bevolking gehate Palestijnse Autoriteit. Waar is de EU bang voor dat ze doorgaan met het financieren van een van de meest corrupte regiems in de wereld? Is het ‘beschermgeld’ om de terroristen buiten de EU grenzen te jouden? Of heeft het met Arabische olie te maken? Het is van belang eens na te gaan wat de houding van ‘onze’ EU tegenover Israël is.

Over to you

De Europese Unie ontwikkelt zich tot een economische en politieke wereldmacht. Belangrijk is dus hoe deze reus tegenover de kleine David, tegenover Israël staat. Vooraf een stukje geschiedenis van drie recente wereldmachten. Hierbij gaan we van een bijbelse wetmatigheid betreffende Israël.

Lees Genesis 12:3, Genesis 27:29 en Numeri 24:9. “Gezegend, wie u zegenen; en die u vervloeken, vervloekt!”.

Eerst het Britse imperium. Vanaf 1290 was Engeland ‘voor Joden verboden’. De puriteinse (streng protestantse) leider Oliver Cromwell gaf Joden in 1656 weer toestemming in Engeland te wonen. Dit op verzoek van een Nederlandse rabbijn. Na de dood van Cromwell kwam er weer een Rooms Katholieke koning in Engeland. Geen vriend van de Joden en geen vriend van het volk. De engelsen vroegen de Nederlandse prins Willem III om hulp. Die had geen geld en de middelen voor die oorlog heeft hij geleend van Nederlandse Joden! Dus Willem III heeft toen de koning verjaagd en werd in 1689 koning William III van Engeland. Hij zette het pro-Joodse beleid van Cromwell voort. Engeland werd toen een wereldmacht.

Op het toppunt van macht beloofde Engeland het Joodse volk een “Nationaal Thuis” in Palestina. De Balfourverklaring van 1917 is een belangrijke juridische grondslag van de Joodse staat. In de twintiger jaren van de vorige eeuw koos Engeland de kant van de Arabieren en tegen het Joodse volk. In 1956 was het dus formeel afgelopen met het Britse imperium. Het was de VS die Engeland (Frankrijk en Israël) dwong te stoppen met de Suez-oorlog. De Britse premier Eden stuurde toen een telegram naar de president van de VS: “Over to you”. De val van Engeland als wereldmacht was al eerder begonnen. Engeland hielp in 1947 met een grote troepenmacht Griekenland in de strijd tegen het communisme. Engeland kon dat financieel niet bolwerken. Londen vroeg toen Washington deze militaire en financiële last over te nemen. De Pax Britannica werd toen Pax Americana. De VS werd toen wereldmacht en politieagent van de wereld. Met als eerste taak Israël te beschermen. Dat laatste gebeurde nogal tweeslachtig. Aan de ene kant kreeg Israël veel steun van de VS in de VN, door wapenleveranties en financieel. Aan de andere kant werd Israël steeds meer gedwongen tot gevaarlijke concessies (bijvoorbeeld de Oslo-akkoorden en de ontruiming van Gaza) aan de Palestijnen. Onder president Obama gedraagt de regering van de VS zich ronduit als een vijand van Israël. De VS is dezelfde weg gegaan als Engeland. Amerika werd en wordt nog steeds gewaarschuwd door een tsunami van rampen en een enorme recessie. De torenhoge nationale schuld van de VS ligt als een bom onder de Amerikaanse wereldmacht.

Nu is het de tijd van ‘over to you’ voor de VS.

Wie is ‘you’? De EU is de belangrijkste kandidaat. “Europa is nu rijker dan de VS” schreef Business Week in september 2009. Met z’n meer dan 500 miljoen inwoners is Europa een economische supermacht. Ook politiek wordt de EU sterker, vooral nu ‘we’ een echte regering hebben. Militair laat ook de EU zich gelden in probleemgebieden. Hoe staat deze reus tegenover Israël?

Een onzalig proces

In 1951 sloten zes West Europese landen de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Een economische samenwerking met als achterliggend doel een derde wereldoorlog te voorkomen. De samenwerking groeide daarna snel. Vanaf de Zesdaagse Oorlog (1967), waarin Israël de omringende Arabische landen een verpletterende nederlaag toebracht, begon Frankrijk in Europa een pro-Arabische en dus anti-Israël politiek te promoten.

In 1973 kwam over het Westen de schrik van de oliecrisis door het Arabische olie-embargo (de Arabische Liga draaide de oliekraan dicht). In paniek sloten de leden van de EEG (Europse Economische Gemeenschap) een geheim verbond met de Arabische Liga. In ruil voor olie kreeg de Arabische Liga invloed op de politiek, de cultuur en het onderwijs in de EEG. Dit verbond, deze samenwerking, werd vastgelegd in het Europees-Arabisch Dialoog (EAD). De eerste stap naar Eurabië. Een van de doelen van de EAD was: “Een politieke overeenkomst tussen Europa en de Arabische wereld als basis voor economische samenwerking”. Een beetje kort door de bocht geformuleerd: “Israël (betaalt) voor onze olie”. Israël kreeg als loon louter lippentaal over “een rechtvaardige en duurzame vrede” of “veilige en erkende grenzen”. Uitdrukkingen die Arabische jihad-vrienden helemaal niets zeggen. Enkele politieke thema’s die via de EAD in Europa werden geïntroduceerd waren:

  1. Erkenning van de Palestijnen als volk. Want tot 1973 waren ze gewoon Arabische vluchtelingen. De mythe van een Palestijns volk was en is nodig om de tweestatenoplossing te kunnen funderen. Dit tweestatenplan is een fase in het grote, Arabische doel: De vernietiging van Israël.
  2. De eis dat Israël zich terugtrekt achter de wapenstilstandslijnen van 1949. Zelfmoordgrenzen, noemde Abba Eban die grens. Oost-Jeruzalem, inclusief de Oude Stad, moet onder Arabisch-islamitisch gezag komt.
  3. Israël moet worden gebrandmerkt als gevaar voor de wereldvrede; een variatie op het antisemitische thema “Die Juden sind unser Unglück”. Zelfs de VS doet hier nu hard aan mee en inmiddels is Israël de paria onder de naties geworden.
  4. Ook zijn er veel culturele en demografische clausules in de EAD overeenkomsten.

Zo en door geld kregen de Arabieren invloed op Europese media en universiteiten. Ook immigratie hoorde bij de verlangens van de Moslim Arabieren. Dus een demografische aanval op het Westen. Een zeer kwalijke zaak is dat nu via de Palestijns/Arabische propagandamachine een zeer antizionistische stemming heerst in Europa en het antisemitisme onrustbarend toeneemt. Het nazi-antisemitisme is via de het moslim-antisemitisme in Arabische landen in Europa teruggekomen. In juni 2008 zijn de fundamenten gelegd voor een politieke, culturele en economische unie tussen de landen rond de Middellandse Zee en de EU. Premier Sarkozy richtte de Mediterrane Unie op. Een verbond tussen de EU en landen rond de Middellandse Zee. Deze Mediterrane Unie is de logische voortzetting van het EAD. Moslims kregen en krijgen steeds meer invloed in de landen van West Europa en in de EU. Eurabië lijkt dichterbij dan we denken. Hoewel het momenteel lijkt of velen (zelfs ook in Frankrijk en België) de islamisering van Europese samenlevingen te ver vinden gaan. Maar Nederlande politici zijn te bang voor hun eigen positie om naar redelijke argumenten van Wilders te luisteren en onredelijke zaken over het hoofd te zien.

Positief

Er zijn ook positieve kanten aan de relatie tussen de EU en Israël. Israël is een van de grootste handelspartners van de EU. In 2007 exporteerde de EU voor e 14 miljard naar Israël en omgekeerd importeerde de EU voor e 11,7 miljard uit Israël. Landen van de EU hebben pogingen van de Arabische landen om Israël ook op sportgebied te isoleren opgevangen doordat Israël meedraait in Europese competities. De grote vraag is hoe de steeds sterker wordende reus EU zich gaat gedragen tegenover de kleine David. De vraag die daarmee samenhangt is of de EU inderdaad Eurabië wordt.

Wordt de band met de islamitische landen, bijvoorbeeld de Arabische Liga nog sterker?

Krijgt Turkije inderdaad steeds meer invloed in de islamitische landen van het Midden Oosten?

Wordt de EU straks gedwongen om Turkije op te nemen in de EU of een associatieverdrag met de EU aan te gaan?

Turkije wordt steeds belangrijker in de kring van de moslimstaten in het Midden Oosten. Men spreekt soms zelfs van het neo-Ottomaanse Rijk. (Het Ottomaanse Rijk is het wereldrijk van Turkije dat ongeveer 400 jaar heeft geheerst over het Midden Oosten, Noord Afrika en een groot deel van Oost Europa).

Als de ontwikkelingen inderdaad in een snel tempo die richting opgaan, dan wordt het steeds waarschijnlijker dat het model dat ik in mijn recente boek “Eindtijd, Israël en de Islam” voorstel wekelijkheid wordt. Welk model? Dat een samengaan van de EU met het islamitische Midden Oosten uitgroeit tot het rijk van de antichrist. Dus Eurabië in plaats van de EU! De dingen gaan heel snel in deze tijd.

Een bijbels beeld

Even nog een korte bijbelse onderbouwing van bovenstaand verhaal. Koning Nebukadnezar van het machtige Babylonische rijk had een droom.

Hij zag een geweldig groot en prachtig beeld. God legde hem via de profeet Daniël (zie het 2e hoofdstuk van het boek Daniël) uit dat het beeld vier wereldrijken uit de oudheid voorstelde.

Babel was het gouden hoofd. Babel is nu Irak. Perzië, de zilveren borst van het beeld is nu Iran. Het Griekse wereldrijk werd voorgesteld door de koperen buik van het beeld. De ijzeren benen het daarop volgende romeinse wereldrijk. Twee benen dus het West Romeinse en het Oost Romeinse rijk.

Nebukadnezar zag hoe in de eindtijd zal het hele beeld op wankele voeten van ijzer en leem overeind overeind staan. Dat beeld wordt dan vernietigd door een losgeraakte steen. Dan breekt het Koninkrijk van de Messias aan met Israël als centrum.

Meestal wordt dit beeld van de eindtijd gezien als het “Herstelde Romeinse Rijk” van de eindtijd. De EU dus. Het ijzer en het leem van de voeten, die zich niet mengen, is in die visie een symbool van de losse samenhang van de EU landen. Een acceptabele uitleg. Maar we moeten goed zien dat het complete beeld niet alleen de EU-landen, maar ook Noord Afrika en de islamitische landen van het Midden Oosten omvat. Kaartjes van de oude wereldrijken laten duidelijk zien dat het hele Midden Oosten en Noord Afrika er ook bij hoorden en er dus in de eindtijd ook bij zullen horen. Dan krijgt het verbond van de EU met de landen rond de Middellandse Zee en met landen van de Arabische Liga profetische betekenis. Het betekent dat de EU steeds meer schuift naar de Mediterrane Unie. Dat betekent nog meer islamitische invloed in ons huis. Meer Eurabië dan EU! Misschien komt er een verbond, een fusie tussen de Arabische Liga en de EU. En een overeenkomst tussen het Vatikaan en de Islam. Misschien een herleving van het Turkse, Ottomaanse rijk, dat dan met de EU samengaat. Maar die twee culturen gaan absoluut niet samen... zie het ijzer en het leem.

Als deze interpretatie van het beeld klopt dan wordt de reus EU voor Israël wat de reus Goliath eeuwen geleden voor Israël was. Een zeer gevaarlijke vijand. Een voormalig lid van het EU-parlement schreef me in dit verband: “Mocht de EU inderdaad tot Eurabië/Goliath verworden, dan hoeft Israël/David niet te vrezen. De EU, zal dan de God van Israël tegenover zich vinden”.