De Tweestatenmythe

Vrijdag, 06 September 2013 14:09
Onderhandelaar John Kerry met Tzipi Livni (Israël) en Saeb Mohammed Erekat (Palestijnse Autoriteit, PA) Klik voor ware grootte
Onderhandelaar John Kerry met Tzipi Livni (Israël) en Saeb Mohammed Erekat (Palestijnse Autoriteit, PA)

Eindelijk, na drie jaar grimmig zwijgen, praten ze weer. Eind juli hebben Tzipi Livni (Israël) en Saeb Mohammed Erekat (Palestijnse Autoriteit, PA) het dode ‘vredesproces’ weer opgepakt.
Waarover spraken zij, daar in Washington?
“Vredesbesprekingen” roept de politieke meute plechtig. “Over de rechten van het Palestijnse volk en een Palestijnse staat” grimlachen vijanden van Israël.
In voorgaande twee zinnen staan een paar leugens.
Eerst over twee populaire, algemeen aanvaarde leugens. Vervolgens over de Tweestatenoplossing.
Overigens, alles gaat razend snel. Nauwelijks hadden Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA) elkaar de hand geschud of de PA vond een smoes om de vredesbesprekingen af te blazen of op te schorten. Straks, als John Kerry en Obama weer wat tijd hebben, zullen zij de partijen wel weer naar de onderhandelingstafel jagen. Nu eerst die leugens.

Leugen 1: Vredesbesprekingen

Vanaf de Oslo-Akkoorden (1993) was er bespreking na bespreking en akkoord na (verbroken) akkoord. Na vaak harde druk van de VS op Israël.
Waarom zijn alle onderhandelingen mislukt en zullen ze nooit lukken?
Omdat beide partijen niet over hetzelfde onderhandelen.
Israël jaagt, bijna koortsachtig, naar vrede. Hun “gebaren van goede wil” zijn talrijk en gevaarlijk. Het doel van de PA is niet vrede. Hun statuten, schoolonderwijs en daden demonstreren overduidelijk hun doel: Een Joden-vrije Palestijnse staat in plaats van Israël. Mahmoud Abbas benadrukte dit daags na het begin van de ‘vredesbesprekingen’.
We hadden het kunnen weten. Via Gods Woord klaagt Israël: “Te lang woon ik bij wie vrede haten. Ik ben een en al vrede, maar als ik spreek, dan zijn zij uit op strijd” (NBG, Psalm 120:6,7)

Leugen 2: Rechten van het Palestijnse volk

De term “Palestijnse volk” is pas sinds halverwege de zestiger jaren voor Arabieren in Judea, Samaria en Gaza uitgevonden. Vóór 1948 noemden Joden in Palestina zich Palestijnen. Hun instituten heetten Palestijnse Vakbeweging, Palestijnse Filharmonisch Orkest enz. Die Arabieren waren arme, economische vluchtelingen uit omringende Arabische landen. Hun kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn wat men nu “het Palestijnse volk” noemt. Arabieren in Israël hebben de normale burgerrechten van een democratische staat. De wereld komt op voor de “rechten van de arme onderdrukte Palestijnen”. Dat klinkt goed en moet dus waar zijn. Maar het hoort bij de vele Palestijnse mythen. Leugens die door herhaling in de oren van mensen waarheid geworden zijn.

Leugen 3: De tweestatenmythe

Nog een mooie kreet: Twee staten voor twee volken die in vrede en goede samenwerking naast elkaar wonen.
De Bijbel is duidelijk en scherp over deze optie. Gods oordeel komt over hen die Gods land verdelen. Lees Joël 3:1-17.
In het vierde vers staat een scherp verwijt aan Hezbollah en Hamas. De volken die een Palestijnse staat in Judea en Samaria willen of promoten wacht een streng oordeel van de HEER. Twee soorten recht staan aan de kant van Israëli’s die zo’n staat verwerpen.
Allereerst het goddelijk recht. Dus de landbelofte aan Abraham, Izak en Jakob. Het hele land Kanaän wordt aan hun nakomelingen onder ede tot een ‘eeuwig bezit’ toegewezen. Aan het volk van de HEER, de God van Israël en niet aan het volk van Allah.
Dan is er het “internationaal volkenrecht”. Besluiten van de Geallieerden na Wereldoorlog I, van de Volkenbond en van de VN geven Israël recht op “heel Kanaän”. Ook over de zogenaamde ‘gebieden’. Volkenrechtelijk zijn het geen ‘bezette gebieden’ maar ‘betwiste gebieden’.
Overigens, “vredesbesprekingen” lossen zonder vredeswil de problemen niet op. Welke oplossingen beide partijen voor ogen?

Vijandige oplossingen

Sinds 1948 hebben omringende, islamitische landen Israël duidelijk gemaakt naar welke oplossing zij streven: Vernietiging van wat zij noemen “de zionistische entiteit”.
Oorlog dus: 1948-1949, Onafhankelijkheidsoorlog; 1956, Sinaï-Campagne tegen terroristen in de Sinaï; 1967, Zesdaagse Oorlog, toen Israël Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem op Jordanië (dus niet op de zogenaamde Palestijnen) veroverde; 1973, Yom Kippur Oorlog.
Daarna militaire campagnes om de beschietingen vanuit Zuid Libanon (Hezbolah) en Gaza (Hamas) te stoppen. Toen geweld mislukte werden boycots tegen Israël geprobeerd.
Ook dat mislukte.
Nu neemt “onze” Europese Unie de boycot over. Eén pot antizionistisch nat, de Arabische Liga en de EU. Voortdurend worden nieuwe wapens ingezet tegen Gods volk. Een mondiale leugencampagne tegen Israël maakt Israël tot een van de vier meest gehate naties in de wereld. Gods reacties zijn voorzegd in Gods Woord.
Op de boycots: “Tot u zal de rijkdom van de zee zich wenden, het vermogen van de volken zal tot u komen” (NBG, Jesaja 60:5). Het Tamar gasveld in de Middellandse Zee levert voldoende gas voor Israël.
Op de smaad: “Zoals jullie onder de volken een vervloeking geweest bent... zo zullen jullie door Mijn heil een zegen worden” (NBG, Zacharias 8:13).
Op de oorlogen: “IK zal in verwarring brengen elk volk waarmee jullie in aanraking komen” (Exodus 23:27 en Deuteronomium 7:23). In die verwarring in vijandige landen rond Israël zien we Gods Hand, die “elk wapen dat tegen u gesmeed wordt niets zal doen uitrichten” (NBG, Jesaja 54:17).
God werkt, wie zal het keren.

Israël’s oplossingen

Steeds meer Israëli’s roepen: “Annexeer Judea en Samaria!”. Anderen willen alleen gebied C waar de meeste nederzettingen zijn en weinig “Palestijnen” wonen, annexeren. Anderen zeggen: “Laten wij gebied C annexeren, Gaza gaat naar Egypte en de rest van de Westbank naar Jordanië”. Deze “oplossingen” zullen zegen brengen aan goedwillende Palestijnen. De hele wereld zal protesteren. Netanjahu is een beetje beducht voor die wereldopinie. Nafatali Bennett, minister van economie, reageert: “Wat we ook doen, de wereld heeft altijd kritiek op ons. We moeten doen wat het beste is voor ons land”. Zolang beide partijen in Syrië doorgaan met elkaar en veel burgers te vermoorden en nog meer Syrische mensen het land uit te jagen, is de wereld te druk om hierover te praten.

Gods oplossing

God zegt: “Ik zal u en uw nageslacht... het hele land Kanaän tot een eeuwig bezit geven” (Genesis 17:8).
Zo zal het gaan. Het hele land en een eeuwig bezit.
Voor Israël.